กาลครั้งหนึ่ง ไม่นานเท่าไหร่

มีคนคนหนึ่ง พยายามจะผูกสัมพันธ์กับใครต่อใคร

ทั้งที่พยายามผูกสัมพันธ์กับหลายๆคน
 
และหลายๆคนก็ยินดีที่จะผูกสัมพันธ์กับเขา

แต่ลึกๆ คนๆนั้นกลับกลัว...

กลัวที่จะเจ็บปวดเพราะความรัก
 
กลัวที่จะเจ็บซ้ำ...เหมือนกับที่เคยเจ็บ

กลัวไปทุกอย่าง จนไม่กล้าที่จะ "รัก" ใครจริงจัง 


...


นิทานเรื่องนี้ ยังไม่มีตอนจบ

เพราะคนที่ว่านั่น ยังมีชีวิตอยู่

...แล้วคนๆนั้นก็ไม่ใช่ฉันด้วย...

เพราะทุกครั้งที่ฉัน เปิดใจจะผูกสัมพันธ์กับใคร

ฉันก็ รัก คนที่ฉันเปิดใจให้จริงๆ

แม้จะกินแห้ว อกหัก ใจสลาย

ถึงขั้นบ่นว่าอยากตายได้วันละหลายรอบ

แต่ฉันก็ยัง "รักที่จะรัก" อยู่ดี(มันไม่เข็ด...ว่างั้น) 

เพราะความรู้สึก เวลาที่รักใครสักคน(แม้จะข้างเดียวก็เถอะ)
 
มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเลย

แค่คิดถึงใครคนนั้น แก้มฉันก็ป่องเป็นปลาทองแล้ว

(แบบว่าอมยิ้มไง...อมยิ้ม)

...แม้ความรักของฉันจะส่งไปไม่ถึงดวงจันทร์

...แต่ก็ยังดี ที่มันได้อยู่ท่ามกลางดวงดาวนะ จะบอกให้...

ขอให้ทุกคนที่มีรักในหัวใจ...มีความสุขนะจ๊ะ (^-^)