เขียนเมื่อ 10 สิงหาคม 2552

“คาราคาซัง”

ตั้งแต่ตอนที่เห็นภาพนั้น

มันก็ร่วม สิบหกชั่วโมงแล้ว

เป็นสิบหกชั่วโมงที่ยากเย็นเหลือเกิน

สิบห้าชั่วโมงที่แล้ว

ฉันเปลี่ยนรูปแสดงตัวในไฮไฟว์

เป็นรูปที่ “ดูแรง” ในความรู้สึกของคนอื่น

แล้วฉันยังเปลี่ยนสกินในไฮไฟว์

เป็นการบ่งบอกสถานะอารมณ์ของฉันไปด้วย

แต่ในสภาวะแบบนั้น

ฉันก็ยังมีแก่ใจเขียนเจอร์นัลขอบคุณใครคนหนึ่ง

น้ำใจและความอาทรที่คนคนนั้นมีให้

เจ้าตัวคงไม่ได้มองว่ามันสำคัญอะไร

แต่สำหรับคนที่เหมือนกับ “กำลังจะจมน้ำตาย”

มันเหมือนกับช่วยชีวิตเลยทีเดียว

และเมื่อสิบชั่วโมงที่แล้ว

ฉันเป็นคนถอดแหวนมังกรที่เคยสวมนิ้วนางข้างซ้าย

มาสวมที่นิ้วกลางด้วยตัวเอง

ที่จริงแทบไม่อยากสวมแหวนมือซ้ายอีกแล้ว

แต่ถ้าทำแบบนั้น ฉันอาจจะยิ่งอ่อนแรงลงไปอีก

เพราะแหวนวงนี้เป็นเครื่องรางคุ้มครองฉันในปีนี้

เมื่อหกชั่วโมงที่แล้ว

ฉันเลือกเพลงเพลงหนึ่งขึ้นมาแปล

ด้วยความรู้สึกว่าเพลงนี้ตรงกับความรู้สึกตอนนั้นมาก

แล้วฉันก็ส่งให้กับคนคนหนึ่งอ่าน

เมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้ว...พักเที่ยง

แต่ฉันเลือก “นอน” อยู่ในออฟฟิศ

กินอะไรไม่ลง ไม่รู้สึกหิวเลย

ได้แต่ฝากพี่ในออฟฟิศซื้อนมกล่องเดียว

เป็นสี่สิบห้านาทีที่ฉันหลับสนิทมาก

มันคงถึงเวลาของฉันแล้วกระมัง

ที่จะสะสางสิ่งที่ “คาราคาซัง” อยู่ในใจเสียที

ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น

 เหลือแค่ความรู้สึกว่างเปล่า

จากนี้ไป คงไม่เหลืออะไรให้ต้องเจ็บปวดอีกแล้ว