aom's profileSheelacat's ShelterPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Sheelacat's Shelter~I'm calling you,dear~ |
||||||||||||
June 28 Gravity...เพลงโปรด(เอามารีรันได้อีก)เคยเอามาลงแล้วเมื่อปีก่อน
ปีนี้ก็ยังชอบอยู่
แม้สถานการณ์จะเปลี่ยนไป...คนคนนั้นจะเปลี่ยนไป
แต่เพลงนี้ก็ทำให้ฉันเข้มแข็งได้อีก...แม้รสชาตความขมขื่นจะยังเจืออยู่ในทุกความรู้สึก
คำแปลเพลง Gravity ของวง Luna Sea
ที่ In Silenceเพื่อนของฉันเคยแปลไว้เมื่อหลายปีก่อน
คนแต่งทั้งเนื้อร้องและทำนองคือ Inoran มือกีตาร์ของวง
คนที่มีภาพลักษณ์ออกจะเย็นชา(ในความรู้สึกของฉัน)
J มือเบสวงนี้เคยให้สัมภาษณ์ว่า
"เนื้อหาเพลงเหมือนกับการรำพันของคนที่ตัวเองรู้สึกว่าถูกทำร้ายอย่างเลือดเย็น"
*************************************************************
บนถนนที่อาจหลงลืม
กลิ่นอายของเม็ดฝนพัดเอาความหลังครั้งเก่ากลับมายังเมืองที่กำลังดำเนินต่อไป
ใบหน้าอันเลือนลางของเธอนั้นไม่อาจทำให้ฉันรู้สึกอะไรได้...แม้เพียงถอนหายใจ
หากแต่ปล่อยใจไปกับความคิด
ภายใต้ท้องฟ้าในที่แห่งนี้ไม่มีอะไรจะมาฉุดรั้งฉันไว้ได้
ลาก่อน ฉันต้องผจญกับความเศร้าต่อไปอีกนานเท่านาน
ลาก่อน ขอเพียงเธอยิ้มให้ฉันตลอดไป...ในความทรงจำก็พอ
ภาพเงาของเราสองคนที่สะท้อนบนกระจกสร้างบาดแผลให้ทุกคราที่เห็น
ฉันกำคำตอบอันว่างแปล่าเอาไว้แล้วตะโกนออกไป
คำสัญญาที่มีต่อกันนั้น ทำให้ฉันเข้มแข็ง
แม้ปีกแก้วที่เปราะบางก็ยังสามารถโบยบินไปได้
ลาก่อน ฉันต้องผจญกับความเศร้าต่อไปอีกนานเท่านาน
ลาก่อน ขอเพียงเธอยิ้มให้ฉันตลอดไป...ในความทรงจำก็พอ
ลาก่อน ฉันต้องผจญกับความเศร้าต่อไปอีกนานเท่านาน
ลาก่อน ขอให้เธอมีความสุขตลอดไป
หลับตาลงแล้วจมอยู่กับความเศร้าตลอดไป
ขออย่าให้เธอต้องเปียกปอนด้วยน้ำฝนอันเย็นเยียบ
หลับตาลงแล้วจมอยู่กับความเศร้าตลอดไป
ทำร้ายจิตใจกันให้แตกสลายแล้วกอดฉันไว้ตลอดไป
...อยู่กับความเศร้าตราบนานเท่านาน...
********************************************
ฉันคงชอบฟังเพลงนี้ไปอีกนานทีเดียว
February 24 เหนื่อย...จนอยากเลิกมองดวงจันทร์รู้ไหม
ว่าการที่ต้องคอยทำดีกับใครสักคนเพราะรัก
แต่คนคนนั้นกลับไม่เคยตอบรับความรู้สึกของเราเลย
หนักหนาไปกว่านั้น คือใช้ความรักที่เราให้เขา
เป็นบันได เป็นประตู หรือเป็นอะไรก็แล้วแต่
ที่ทำให้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการ
...รู้ไหมว่า การเป็นแบบนั้น มันเหนื่อย...
ยิ่งรู้ว่าเขาเหมือนมีใจให้กับคนอื่น
ยิ่งอยาก...ร้องไห้
อยากถามดังๆ ว่าฉันเลวนักหรือ เขาถึงให้ใจรักไม่ได้
อยาก...จบทุกอย่าง ลืมทุกอย่าง
ย้อนกลับไปวันวาน ประหนึ่งว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา
ที่ที่เคยไปกินข้าวด้วยกัน เดินซื้อของด้วยกัน
เพลงที่เขาเคยสอนให้เล่น
เหนื่อยใจ...จนอยากลืมให้หมด
แต่ในเมื่อความจำเป็นบีบให้เรายังเจอกันอยู่
ฉันจึงลืมไม่ได้...จะลืมได้ยังไง
ทันทีที่เห็นหน้าเขา ความทรงจำต่างๆก็ไหลวนเชี่ยวกรากในใจ
การถอยออกมาดูแลเขาห่างๆ คงเป็นการดีที่สุด
เหมือนกับที่ใครสักคนเคยบอกฉันไว้
ว่าสายสัมพันธ์ของฉันกับเขา เป็นสิ่งที่เหนียวแน่นมาก
บางที อาจจะมากกว่าที่ใครๆเข้าใจด้วยซ้ำไป
แต่...ให้ยังไง มันก็คงไม่ใช่ความรักแบบหนุ่มสาวใช่ไหม?
ค่ำคืนนี้ ฉันคงหลับตาลงนอน
ในขณะที่เขา...คงกำลังคุยโทรศัพท์กับ "ใครคนนั้น" ของเขา
แล้วฉันจะหลับลงอย่างสงบใจได้ไหม?
January 27 ทำไมฉันต้องรอด้วย(ฟะ?)หุๆๆๆๆ
ชีวิตมีความสุขจริงว้อย
วันนี้กลับมาบ้าน กินข้าวเสร็จ
ออนเอ็ม ออนสไคป์
ก็มาเจอปลาทองตัวหนึ่งที่เพิ่งจะเป็นมนุษย์เวรี่ ไฮ เทคโนโลยี
มันมาเลยคับ...ตูด ตู ตู๊...เสียงสายเรียกเข้าจากสไคป์
เสียงปลาทองบ๊อบมาตามสายความเร็วสองเมก(กะตัน)
โชว์ความเร็วของสายน่าดู (แถวบ้านเรียกขี้คุย)
ทั้งร้องเพลง ทั้งเล่นกีตาร์โชว์สดผ่านสไคป์
(ไม่ออนแคมฟ๊อกโชว์เต้นสดด้วยก็บุญเท่าไหร่แล้ว-*-)
ระหว่างนั้นมีการเทรนการร้องเพลงผ่านสไคป์จากฉันด้วย
แบบว่าเนื้อเสียงใช้ได้นะ แต่คีย์มีหลงเป็นพักๆ
ต้องคอยตบๆให้เข้ามาในทาง
แอบงงมัน...ว่าเป็นนักดนตรีมาได้ไงฟะ -*-
หูน่าจะดีกว่านักร้องด้วยซ้ำ
กะลังฟังมันร้องหลงทางเพลินๆ อยู่ๆก็มีสายเข้ามาหามัน
เป็นสาวนางหนึ่งที่อยู่ในไฮไฟว์ของปลาทอง
ว่าแล้วมันก็หันมาปิดไมค์...หายไปครึ่งค่อนชั่วโมง
ตอนแรกฉันก็ว่าจะไปอาบน้ำ...แต่ก็เปลี่ยนใจ
เดี๋ยวเกิดมันมาแล้วเรียกไม่เจอ เดี๋ยวจะโวยวายได้อีก
เลยนั่งรอมันหน้าแลปทอปนี่แหละ -*-
ทำไมคนอย่างฉันต้องมานั่งรอมันวะ??
ระหว่างรอ ในหัวก็เริ่มฟุ้งซ่าน
ว่ามันจะใช้ภาษาบ๊อบๆของมันออดอ้อนสาวไปถึงไหน...
โว๊ยยยยยย!!!! ม่ายยยยย นั่นไม่ใช่กูววววววววววววว์
ผ่านไปเบ็ดเสร็จ เกือบชั่วโมง...ถึงได้เปิดไมค์กลับมา
บอกว่า "ออดอ้อนเสร็จแล้ว"
..."เหรออออออ อ้วกกกกกกกก" ฉันลากเสียงยาวด้วยความหมั่นใส้เต็มพิกัด
แม่งงงงง ทำไมกูต้องมานั่งหวงไอ้บ้าปลาทองนี่ด้วยวะ!!!
มันเป็นความสุขของกรูตรงไหนเนี่ย???
แต่เอาวะ...ได้ยินเสียง ได้ร้องเพลงด้วยกันผ่านสไคป์ก็ดีแล้ว
ยกนี้ยอมให้ก่อนก็ได้ฟะ...อิปลาทองเอ๊ย!!!
December 29 นิทานของคนกลัวเจ็บซ้ำกาลครั้งหนึ่ง ไม่นานเท่าไหร่ December 14 ทางต่างสายล่วงเข้าเดือนธันวาแล้ว
ไม่น่าเชื่อว่าเวลาปีนึงจะผ่านไปเร็วขนาดนี้
มันคงเป็นอีกปี ที่ฉันเติบโต...ทางความคิดมากขึ้น
ปีนี้ฉันโดนย้ายแผนก 3 ครั้ง
ขึ้นเวทีเล่นคอนเสิร์ต 3 ครั้ง
อกหักเพราะรักข้างเดียว 2 ครั้ง
ได้เพื่อนใหม่เพิ่ม...เยอะมาก นับไม่หมด
จิตตกเพราะสารพัดเรื่องราว...ก็หลายครั้งเหมือนกัน
เริ่มรู้สึกรัก...แบบผู้หญิงรักผู้ชาย 3 ครั้ง
(ฟาวล์ไปแล้วสองจากตอนอกหักข้างบน)
ตาสว่างทางใจ ทางธรรม(ศาสนา) 1 ครั้ง
ซึ่งการที่ฉัน "ตาสว่าง" นี้ ทำให้ฉัน "สงบ" ทางใจได้มาก
แม้จะมีรักเป็นครั้งที่สาม หลังจากอกหักไปแล้วสองครั้ง
ฉันก็ไม่ทุรนทุราย เพราะฉันเข้าใจโลกดีขึ้นแล้ว
ไม่มีประโยชน์ที่จะมานั่งห่วงหรือพะวงว่าคนที่ฉันรัก จะไปรักใคร
ถ้าเรา รู้ ว่าความรักที่เรามี คือความปรารถนาดีต่อคนที่เรารัก
ไม่ใช่ความรักที่ต้องการครอบครอง หรือ หวังให้เขามารักเราตอบ
...เราจะสงบ สุข ประหนึ่งเราได้เค้าคนนั้นมาเป็นคู่รักแล้ว...
และด้วยนิสัยช่างอยากรู้ ช่างเสาะแสวงหาตามแบบฉบับคนเกิดราศีกุมภ์
ฉันก็แอบใช้เวลาเสี้ยวเล็กๆ ค้นหาจนได้รู้ว่า
คนที่ฉัน รัก ในตอนนี้...ไปสังกัดอยู่ตรงไหน
แม้จะได้รู้ ว่าทางที่เขาเดิน กับทางที่ฉันอยู่ มันเป็น "ทางต่างสาย" โดยสิ้นเชิง
แต่ความปรารถนาดีที่มีให้...จากความรู้สึกของฉันมันก็ไม่ลดลง
เพราะรักก็คือรัก
แม้ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้เป็นคู่กัน
ความปรารถนาที่จะให้เธอมีความสุข ก็ยังอยู่กับใจฉันเหมือนเดิม
ฉันรักเธอนะ (^-^)
December 01 จะเรียนปริญญาโทเมื่อวาน...แม่ไล่ให้ไปเรียนปริญญาโท
ด้วยคำพูดที่ว่า "ยังไม่มีแฟน ไม่มีภาระ เรียนเอาโทสักใบดีไหม?"
อืมมมม มันก็เข้าท่าดีนะเพราะยังว่าง
แต่ไอ้คำว่า "ยังไม่มีแฟน" นี่ดิ...แทงใจยังไงไม่รุ (-_-")
แต่วันนี้ ลองไปคิดๆดูในที่ทำงาน
ประกอบกับที่คุยกับนายญี่ปุ่นที่สนิทกัน
นายก็ให้ความเห็นว่า "เรียนก็ดีนะ ในขณะที่ยังไม่มีภาระเนี่ย"
ฉันเลยชักจะคล้อยตาม ทั้งแม่ ทั้งนายญี่ปุ่น
เลยตัดสินใจว่า
ต้นปีหน้าจะสมัครสอบปริญญาโทที่ม.รามฯ
สาขาที่อยากเรียน..ตอนนี้กะลังเลือกอยู่
ยังไม่รู้ว่าจะเอาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร หรือ การแปลอังกฤษ-ไทย ถึงจะดี
พอวันนี้ กลับมาบอกแม่ว่าตัดสินใจจะต่อโท
แม่บอกว่า "เรียนก็ดีเหมือนกัน พยายามประหยัดๆเงินไปเป็นค่าเรียนสักหน่อย"
ระยะเวลาสองปี กับเงินราวๆสองแสน
มันคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงหรอกนะ
เออ...จะว่าไป ก็ต้องเก็บเงินสำหรับจ่ายหนี้กู้ยืมที่เรียนปริญญาตรีด้วยนี่หว่า (-_-")
เอาวะ...ลองสู้ดูหน่อย
ต่อโทให้แม่ชื่นใจมั่งก็ดีเหมือนกัน
September 28 ฉันจะทำเช่นไรดี??ตอนนี้ หัวใจเกิดอาการโยเยอีกแล้ว
ที่จริง หัวใจมันก็เริ่มออกอาการโยเยมาพักหนึ่งแล้วแหละ
ตั้งแต่ได้รู้จักกับ เขา คนนั้น
...หัวใจ ก็เริ่มอยากไปอยู่กับ เขา ซะอย่างนั้น!!
ทั้งที่ฉันเอง ก็พยายามข่มใจตัวเอง
บอกใจว่า อย่าคิดอะไรเป็นอื่นเลย
มันคงเป็นความบังเอิญ
ที่เขาหันมาสบตา ยิ้มให้ เวลาเล่นดนตรีด้วยกัน
มันคงเป็นแค่เพราะ เขาหิวน้ำ
เลยมาดื่มน้ำจากขวดเดียวกับฉัน
มันคงเป็นเรื่องประจวบเหมาะ
ที่เขาเกิดอยากกิน "เทมปุระ" หลังจากที่ฉันคุยเรื่องชื่อวงเก่า
มันคงเป็นแค่ความใจดีของเขา
ที่ส่งรูปเดี่ยวของตัวเขาแถมมา หลังจากที่ส่งรูปที่เราถ่ายคู่กันมาให้ฉันแล้ว
มันคงเป็นแค่ความเอื้ออารี
ที่เขาส่งข้อความมาให้กำลังใจฉัน ตอนที่ฉันซ้อมกับวงของฉันเอง
มันคงเป็นแค่ความอยากรู้ อยากชวน
ที่วันนี้เค้าโทรมาถามว่า ฉันจะไปซ้อมกับพวกเขาไหม
...ฉันชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่าทั้งหมดที่เขาทำ มันมาจากความรู้สึกแบบไหน...
ว้าวุ่นใจยังไงชอบกล
ความรู้สึกนี้มันอะไรกันแน่
ยิ่งวันนี้ ที่เขาโทรมาถามว่าไปซ้อมด้วยกันไหม...หลังวางสายไป
ฉันหยิบจับอะไร...ก็ไม่ค่อยจะถูก
รู้สึกแก้มอุ่นๆยังไงก็ไม่รู้
มือไม้ก็อยู่ไม่สุข เดี๋ยวเกาหัว เดี๋ยวลูบท้ายทอย
ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้...เขาจะรู้ไหมนะ ว่าอาการนี้มันคืออะไร
ถ้าถามเขา เขาจะตอบได้หรือเปล่าหนอ...
July 20 Be awake!วันนี้ตื่นแต่เช้า
หลังจากที่เมื่อคืน ร้องไห้จนหลับไป
(ไม่รู้เหมือนกันว่าจะร้องไห้ไปหาถ้วยโอลิมปิกที่ไหน!!)
ตื่นมาอ่านสเปซ
เจอคอมเม้นท์ตอบของเพื่อนยุ้ย...เพื่อนสมัย ม.ปลาย
ซึ่งตอบได้ตรง...ตามสไตล์ของยุ้ยเองว่า
"ถ้าคนที่ตรงไปตรงมามันจะผิด
ก็คงผิดที่พูดความจริงมั้ง
คนเราส่วนใหญ่ชอบการตอแหล
และถ้ายิ่งเป็นเพื่อนกันยังจะตอแหลใส่กัน
กูว่าไม่ต้องเป็นเพื่อนหรอก
แค่คนรู้จักก็พอ"
(กูขออนุญาตนะเว้ยยุ้ย รีพลายนี้ของมึงโดนมากๆจนกูอยากให้คนทั้งโลกได้ดูหวะ)
อ่านคอมเม้นท์เพื่อนยุ้ยจบ
มันทำให้ฉันพบคำตอบได้ถึง สองเรื่อง ในรีพลายเดียว
1. เรื่องที่ฉัน เสียจิต อยู่ในตอนนี้
มันเป็นเพราะ สถานะที่ฉันคิดกับพวกเขา
กับสถานะที่พวกเขา(บางคน)คิดกับฉัน
...มันไม่เท่ากัน...
ฉันคิดว่าเขาเป็นเพื่อน แต่เขา(คง)ไม่คิด
พอฉันทำตัวตรงๆ(ซึ่งคงคิดกันว่าแรง)ใส่
เลยเกิดอาการ "รับไม่ได้" กันขึ้นมา...ก็เท่านั้น
งั้น...ก็คงเป็นอย่างสองประโยคสุดท้าย ที่ยุ้ยว่า
คงเป็นทางออกที่ดีที่สุด
ฉันเคยบอกไว้ในเอนทรี่ใดเอนทรี่หนึ่งเมื่อนานมาแล้วว่า
"สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด คือ การสูญเสียความเป็นตัวเอง"
ดังนั้น การที่ฉันจะต้องยอมเปลี่ยนตัวเอง
เพื่อให้ได้ เพื่อน เพิ่มขึ้น...ฉันไม่ทำ!!
คนเป็นเพื่อนแท้ คือ คนที่ฉันสามารถ เผยตัวตนที่แท้จริง
เปลือยความคิด อารมณ์ ความรู้สึกได้ทุกอย่าง
โดยที่คนๆนี้จะไม่มานั่งนอยด์ เหวอ ใดๆทั้งสิ้น
เพราะรู้จักสันดานกันแล้วเป็นอันดี
2. เรื่องที่ว่า "ทำไมฉันกับยุ้ยถึงมาเป็นเพื่อนซี้กันได้"
(ขออนุญาตใช้ กู-มึง เพราะมันตรงใจที่สุดแล้ว)
ยุ้ย กูขอยืดอกสารภาพวันนี้เลยหวะ
ว่ากูแอบสงสัยมานานแล้ว...ว่าทำไมกูกะมึงถึงมาสนิทกันได้
เพราะมึงอ่ะแรงงงง
(กูล่ะชอบมึงจัง...แอบชื่นชมเป็นไอดอลในใจกูมานานเลยนะเนี่ย)
ส่วนกู...ก็อย่างที่เห็น...เรื่อยๆลมๆไหลๆออกจะแหยๆด้วยซ้ำ
แต่รีพลายนี้ของมึง ทำให้ปริศนาในใจกูกระจ่าง
มันเป็นเพราะกูกะมึง "ตรง" เหมือนๆกันนี่เอง
ขอบใจเว้ยเพื่อน ที่คอยเป็นกำลังใจให้กูตลอด
***** ***** ***** ***** ***** *****
อ่ะ สบายใจแล้ว ไปนอนต่อได้!!!
July 19 สิ่งที่อยากได้ในตอนนี้คือ Barbituratesตอนนี้กำลังอยู่ในสภาพ "เสียจิต" อย่างแรง
เพราะเพิ่งจะรู้...ว่าความรู้สึกของเราที่มีให้แก่ใครต่อใคร
ความรู้สึกที่แสดงออกมาแบบตรงๆ ไม่ปกปิด ไม่เสแสร้ง
สิ่งที่เราเคยทำให้กับใครต่อใคร
แบบ "เปิด" พื้นที่ในใจให้พวกเขาเต็มที่
มันทำให้พวกเขา ปิด พื้นที่ในใจของพวกเขา
มีเพื่อนแนะนำ ให้ฉันปรับตัว
ลดการแสดงความรู้สึกลง
เพื่อให้พวกเขา เปิด พี้นที่ในใจให้ฉันมากกว่านี้
ฉันนั่งคิดอยู่ครึ่งคืน นั่งคิดพร้อมกับน้ำตา
นั่งคิดด้วยความรู้สึกที่ว่า "กูผิดหรือไงวะที่กูสันดานแบบนี้"
นั่งคิดขณะที่เปิดเพลง What I've done ของ Linkin Parkไปด้วย
นั่งคิดอยู่ตั้งนาน
โดยที่สุดท้าย...ฉันก็ไม่ได้ข้อสรุปอะไรเลย
รู้แต่ว่า ฉันเปลี่ยนตัวเองไม่ได้
แล้วก็เข้าใจว่าเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ด้วย
ฉันคงไม่อาจทำตัว "แอ๊บเรียกถ้วยโอลิมปิก" ได้ขนาดนั้น
ฉันก็คือฉัน
ผู้หญิงที่ปากตรงกับใจที่สุด
ถ้าจะแสดงออก ก็คือ ออกมาตรงๆ
ถ้าไม่แสดงออก ก็คือไม่แสดงออกเลย
ฉันทำอะไรครึ่งๆกลางๆไม่เป็น...ถ้ากับคนที่ฉันให้ใจไปแล้วจริงๆ
สิ่งที่ คนสันดานเสียๆอย่างฉัน พึงจะทำได้ในตอนนี้
ไม่ใช่การเรียกร้องให้คนอื่นปรับตัว เปิดพื้นที่ในใจให้ฉัน
และไม่ใช่การเปลี่ยนตัวเอง เพื่อให้คนอื่นเปิดพื้นที่ในใจให้
แต่เป็นการ "ปิด" พื้นที่ในใจตัวเองซะ
เคยรู้สึกยังไง เคยคิดยังไง ต่อไปไม่ต้องให้คนอื่นรู้อีกแล้ว
แล้วก็ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องรับรู้เรื่องคนอื่นด้วย
จบ เลิก พอกันที!!!
ต่อไปใครจะทำอะไร อย่างไร ก็ไม่ต้องมาบอกให้ฉันรู้
เชิญตามสบาย...ชีวิตใครชีวิตมัน
****** ***** ***** ***** ***** *****
แวบหนึ่งขณะที่คิดเมื่อคืน
ชื่อยา "บาร์บิทูเรท" ก็ผุดขึ้นมาในหัว
ฉันรู้...ว่ามันเป็นยานอนหลับ
ฉันไม่เคยใช้มันหรอก
แต่ชั่ววูบนั้น...ฉันกลับอยากได้มันมาก
ไม่ใช่แค่เม็ดสองเม็ด
แต่เป็น หนึ่ง กำมือ
เพื่อให้ฉัน ไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย
ตอนนี้อยากได้บาร์บิทูเรทมากๆจริงๆ
July 06 วันรวมญาติ รวมวง รวมแม่ยกเมื่อวาน(5July2008)เป็นอีกวันที่ฉันเหนื่อยมากๆ แต่ก็ "มันส์" มากๆๆๆๆ 14.30 ผู้หญิงเสื้อดำ ดักรอขึ้นแทกซี่ตรงปั๊มเชลล์ เยื้องซอยลาดพร้าว41(ฉันยืนรอตั้งชั่วโมงเชียวนะยะ!!) 14.40 มาละ แทกซี่ วันนี้ชินใส่เสื้อแบบคล้ายๆขนแกะ แม่เป็นคนเรคคอมเมนด์ให้ใส่(เจ้าตัวว่างั้น...มั้ง) มองหน้าดีๆแล้ว...เฮ้ย!!วันนี้รองพื้น ทาแป้งมาด้วยนี่!! แต่ด้านข้างตรงแนวขากรรไกรมันเป็นคราบไปนิด(-_-") มาๆๆ เกลี่ยให้ เลยต้องเติมแป้งกันบนรถนั่นแหละ 15.00 ถึงที่งานละ มาถึงปุ๊บ ก็โดนน้องมิโยโตะลากเข้า หลังเวทีทันที!!! วงแรกเล่นเพลงสุดท้ายกะลังจะจบพอดี วงที่เราไปช่วยเค้ามาบอกว่า เพลงSadistic Desireเล่น เป็นเพลงที่หก(หรือเจ็ดฟะ...งงๆ) หลังจากนั้น เจอน้องปู...ไม่เจอกันนานเลยน้อง แล้วก็เจอ แด้ เพื่อนสมัยมหาลัยด้วย!!!บอกว่าน้องชายชอบเอ๊กซ์ เลยพามาแนะนำตัวกัน แลกเบอร์กันเสร็จสรรพ จากนั้นก็ หาที่เปลี่ยนกางเกง ทาปาก ทานิ้วมือด้วยลิปสีเลือด (ทั้งหมดนี้ รบกวนนน้องปูล้วนๆ ขอบใจนะจ๊ะ) และแล้ว ธิปเพื่อนแก๊งเดอะเป็ด(แม่ยก)กะเจนนี่ก็มา เย้ๆๆๆ!!! ระหว่างที่รอขึ้นเล่น ก็ยืนเม้าท์ลวนลามมือกลองวงนั้น ไปพลางๆ(แหม...เสื้อโชว์ไหล่ขาวเนียน กรั่กๆๆๆๆ) ยืนเม้าท์เพลิน วงนั้นเค้าหันมาเรียกๆ เย้ย!!! ทำไมไวจัง ว่าไปแล้ว...มันเป็นการขึ้นเวทีหนึ่งในไม่กี่ครั้งของฉัน ที่ไม่ได้ขึ้นครบวง แล้วมันก็เป็น ครั้งแรก ที่ฉันต้องขึ้นเวทีกะชินกันสองคน (ที่เหลืออีกสี่เป็นวงอื่น-_-") แอบเหงาใจเล็กน้อย แต่เอาน่ะ!!ยังไงก็มีชินอยู่ด้วย ร้องไป...จนจบ...ขอบคุณวงเขา แล้วลงจากเวที ทำไม...ทุกอย่างมันดูเร็วจังนะ?แต่ก็ ช่างมันเถอะ ตอนจบงาน แฟนต้า(มือกีตาร์วงโน้น) มาจับมือขอบคุณด้วยอ่ะ!!!แอบตกใจ!!! ลงจากเวทีมา อิสก็มาพอดี เลยชวนกันไปหามุมถ่ายรูป ด้วยความอนุเคราะห์จากน้องเจนนี่ เอื้อเฟื้อทั้งกล้องและตุ๊กตาประกอบฉาก เราจึงได้ภาพ ฮา น่ารัก น่าหยิก(ประสาทนิดหน่อย) ธิปไม่ยอมมาถ่ายด้วย แต่ธิปก็ไม่ชอบถ่ายรูปอ่ะ ส่วนไอ้พวกนี้ บ้ากล้องเป็นอาจิณ-_-" ยิ่งชินนี่ หายห่วง ระดับอาจารย์แอคติ้ง ถ่ายออกมาดูได้ทุกรูป!!! ไม่รู้ทำได้ไง หลังจากนั้นก็แห่กันไปกิน หมู(ไก่)กะทะ ตรงโลตัสอ่อนนุช ห่างจากห้องซ้อมไม่เท่าไหร่ อิสกะชินไม่กินเนื้อสัตว์ ส่วนอ้อมไม่หมู เลยสร้างความปวดกบาลให้ทางร้านอย่างสุดซึ้งงงงง เขาเลยเปิด ห้องแอร์ ให้พวกเราเลย!!!! โต๊ะยาวโต๊ะเดียว ตั้งสามเตา(เตาหมู เตาไก่ เตาผัก) พี่แจงมาถึงแล้ว เลยมานั่งกินแอนด์เม้าท์กันก่อน กว่าเฟิร์นจะมา สมาชิกวงก็เกือบได้เวลาไปซ้อม เห็นน้องๆ(อิสกะชิน)ย่างเห็ดทาเนยกันอย่างเมามันส์ หอมน่ากินอ่ะ แต่ไปยุ่งกะเตาเค้าไม่ได้(T_T) รีบบึ่งมาห้องซ้อมด้วยความอนุเคราะห์จากรถเจนนี่ ระหว่างทาง พี๋โอ๋โทรมา เนโทรมา บอกว่าถึงห้องแล้ว กรี๊ดดดดด ให้ว่องอ่ะ ให้ว่อง... ถึงห้องซ้อมเลยสองทุ่มไปหนึ่งติ่ง(???) ทำธุระส่วนตัวกันแปบนึง พี่โอ๋ กะ ศิก้อมา (พี่โอ๋พาแฟนมาด้วย กิ๊วๆๆ เพลงเทพ โพธิ์งาม ลอยมา) เข้าห้องซ้อมได้ ทุกคนก็ปรับเครื่องในความดูแลของตัวเอง คนคุมห้องก้อมาปรับเสียง ต่อเปียโนไฟฟ้าให้ กว่าจะได้ซ้อมจริงก้อ สองทุ่มยี่สิบห้า(-_-") น้องพลอย ก็มาดูด้วย(เห็นว่าอยากดูพี่โอ๋โซโล่) เริ่มเพลงแรกด้วยrusty nailหรือ week endนะ ลืม... แหม...แค่เสียงแรก มันก็ตึ้บ ได้อารมณ์มากมาย หลังจากนั้น ทุกสรรพเสียงก็สาดเข้าใส่กันอย่างเมามันส์ (แก๊งแม่ยกมาตอนสามทุ่มกว่าๆ) ระหว่างสองชั่วโมงนั้น การซ้อมเป็นไปอย่าง"เมามันส์" จะเล่นผิดบ้าง สุยบ้าง มันก็ยังมันส์ เห็นชินยิ้มแฉ่งอยู่หลายตอน(ถูกใจอ่ะดิ๊ อิอิ) เนก็ดูท่าทางผ่อนคลายกว่าซ้อมเมื่อวันก่อน พี่โอ๋ที่บอกว่ามีธุระต้องไปตอนสามทุ่ม สุดท้ายก็อยูจนเกือบจบ(หลอกล่อทิดไว้ได้!!!) ศินี่ ท่าทางจะอินจัด ไม้กลองลอยเลย!!! อิซซี่ก้อแจ่ม(แต่แอบบ่นว่าไม่มีเพเดิล) สองชั่วโมงผ่านไปเร็วมากกกกกกกกกก ออกจากห้องซ้อม มาจ่ายตังค์ เนบ่นว่าหิวข้าว ทั้งคณะเลยแห่กันไปกินข้าวที่ตรงข้ามซอยทองหล่อ นั่งเม้าท์แตกถึงเกือบเที่ยงคืน พอตอนจะกลับ ระหว่างที่ฉันยืนเม้าท์กะใครสักคนในวง พี่แจงกะฟิล์มก็กรี๊ดด โดดเหย็งออกจากรถ ฉันเลยเดินไปดูแบบงงๆ ว่ากรี๊ดไรกัน "จิ้งจกอ่ะ" ใครไม่รู้พูดมา...เล่นเอาฉันมึนส์ แค่จิ้งจกเนี่ยนะ? มาเลย...เดี๋ยวอ้อมหยิบออกให้เอง!!! พอเห็นเจ้าตัวการก็ถอนใจ โอ๊ย...ตัวเท่าเมี่ยง กรี๊ดยังกะเห็นแมงป่องยักษ์ ฉันเลยเอามือจับๆปัดๆมันจนมันหล่นไปที่พื้นถนน แล้วถึงได้ขึ้นรถกัน เหล่าแม่ยกบอกว่า "อ้อมแมนมากกก" (-_-") ถึงบ้านก็เกือบๆตีหนึ่ง มาแชทกันต่ออีก คราวนี้ฉัน "แบตหมด" เดินไปหลับกลิ้งที่เตียง (ออนเอ็มทิ้งไว้งั้นล่ะ) เป็นอีกหนึ่งวัน ที่สนุกมาก ได้เอาเพื่อนๆวงกะเพื่อนๆแก๊งเป็ด มาจอยกัน โชคดีที่นิสัยคุยกันได้ น่ารักกันทุกคน รูปภาพเชิญติดตามได้ทางอัลบั้ม ไว้คราวหน้าไปแจมเกะกันเต๊อะ!!! (ซ้อมนัดหน้า เด๋วจะติดต่อไป) ข้อสังเกตเล็กๆน้อยๆ(มันมาอีกแล้ววว) 1.วันนี้การเล่นรวมของเพลงเร็ว(ไซเลนท์)ดีกว่าเดิมเยอะ ขอชมเชย(คาดว่าศิคงไปแกะเพิ่มเติมมาแล้ว) 2.X ก็พอได้นะ แต่ยังสุยหลุดเยอะกว่าไซเลนท์ 3.สการ์นี่เข้าขั้นเยี่ยม!!ฟังแล้วอยากร้องไห้ด้วยความตื้นตัน (T_T) 4.เพลงช้าก้อชิลๆ เห็นพี่โอ๋กางโน้ต แต่ก้อโออ่ะ ฟังรวมดีออก 5.มีแอบสุยเล่นSadistic แต่ฟิลคนละเรื่องกะอีกวงเลย!! ความมันส์ คนละเรื่องกัน!!! 6.ขอโทษค่ะ ร้องรัสตี้เนลเพลินจนคร่อมจังหวะ (ผลพวงจากการนอนไม่พอ...มันอ้างซะงั้น!!) 7.เนจ๊าบอ่ะ แกะCelebration มาซ้อมประสานกะพี่โอ๋แร้นน (คราวหน้าขอซ้อมเพลงนี้ด้วยนะ) 8.ใจเย็นนะอิส เด๋วรอบหน้าหาห้องซ้อมที่มีเพเดิลดีกว่า(^^;;) 9.ชินนี่...ชิลๆนะยะ หน้าบานนน(มีแอบสุยด้วย) 10.จับไม้กลองดีๆนะศิ เห็นแก่ความปลอดภัยของเพื่อนร่วมวง (-_-") 11.อีตาคนคุมห้องซ้อมนี่ คะแนนมนุษยสัมพันธ์ติดลบ หน้าตาไม่รับแขก ขนาดพ่อพระอย่างเนยังไม่ชอบแกเลย!!! 12.บรรดาแม่ยกแอบฮือฮา ว่าวงนี้หน้าตาดี (กรั่กๆๆๆๆๆ) 13.คนที่กินข้าวตรงข้ามซอยทองหล่อ บอกว่าเขาผัดกับอร่อย เสียดายที่กินไม่ลงแล้ว..เหนื่อยจัด อยากกินแต่น้ำมากกว่า 14.เพิ่งจะรู้ ว่าแค่เปลี่ยนมือกีตาร์แม้ชั่วคราว อารมณ์วงมันคน ละเรื่องเลย(อันนี้อ้างอิงจากซ้อมคืนก่อน T_T) 15.รักแม่ยกและสมาชิกทุกคนจ้า...อิอิ |
|
|||||||||||
Send a private message
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
